تو در میان این همه سیاهی آبی بودی، آبی آسمانی/ عکس نوشت

خدایا… چه تعبیری از این زیباتر؟ هنگامی که شبِ تاریکِ تردید، درد و بن‌بست‌های فرساینده‌ی روزگار بر جانِ انسان چنبره می‌زند و همه‌جا در سیاهیِ دلسردی فرو می‌رود، تو از راه می‌رسی؛ نه در هم‌رنگی با تیرگی‌های زمین، که به وسعتِ آرامش‌بخشِ «آبیِ آسمانی». حضورِ تو در میان این حجم از سیاهی، تداعیِ ناگهانیِ پنجره‌ای است به سوی بی‌کرانگی؛ آرامشی که طوفان را به زانو درمی‌آورد و به دلِ خسته، یادآور می‌شود که در عمیق‌ترین نقطه‌ی تاریکی هم، آسمانِ رحمت و حضورت برای نفس کشیدن باز است.